Post aestatem anni 2021 aestuosam cum temperatura maxima inaudita, hemisphaerium septentrionale hiemem frigidam induxit, et multae nives cecidit, etiam in deserto Saharae, uno ex locis calidissimis in terra. Contra, hemisphaerium meridionale calorem vehementem induxit, temperaturis ad 50°C in Australia Occidentali pervenientibus, et ingentes glaciei montes in Antarctica liquefacti sunt. Quid igitur terrae accidit? Cur dicunt scientifici sextam extinctionem massalem evenisse?
Cum sit desertum maximum in terra, clima Deserti Saharae est siccissimum et calidissimum. Dimidia pars regionis minus quam 25 mm pluviae quotannis accipit, quibusdam regionibus etiam nullam pluviam per aliquot annos accipientibus. Temperatura media annua in regione ad 30°C pervenit, et temperatura aestiva media 40°C per aliquot menses continuos excedere potest, et summa temperatura notata etiam ad 58°C pervenit.
Sed in regione tam calidissima et arida, raro hieme ninxit. Parva urbs Ain Sefra, in deserto Saharae septentrionali sita, mense Ianuario huius anni ninxit. Nix aureum desertum texit. Duo colores inter se mixti erant, et scena praecipue singularis erat.
Cum nix cecidit, temperatura in oppido ad -2°C descendit, paucis gradibus frigidior quam temperatura media hiemum praecedentium. Oppidum quater nivium ceperat in quadraginta duobus annis ante illud tempus, primo anno 1979 et ultimis tribus in sex annis proximis.
Nix in deserto rarissima est, quamquam hieme frigidissima est et temperatura infra zero descendere potest, tamen desertum siccissimum est, plerumque non satis aquae in aere est, et pluvia et nix perpaucae sunt. Nix in deserto Saharae homines mutationem climatis globalis admonet.
Romanus Vilfan, meteorologus Russicus, nives in deserto Saharae, undas frigoris in America Septentrionali, caelum calidissimum in Russia et Europa, et pluvias graves inundationes in Europa Occidentali effecisse nuntiavit. Horum tempestatum insolitarum frequentius ac magis magisque evenire videtur, et causa huius est mutatio climatis a calefactione globali effecta.
In hemisphaerio australi nunc, effectus calefactionis globalis directe videri potest. Dum hemisphaerium septentrionale adhuc undam frigoris experiebatur, hemisphaerium meridionale undam aestus experiebatur, temperaturis in multis partibus Americae Meridianae 40°C excedentibus. Oppidum Onslow in Australia Occidentali temperaturam maximam 50.7°C notavit, recordum temperaturae maximae in hemisphaerio australi frangens.
Temperatura extrema in hemisphaerio australi cum effectu domi thermalis coniungitur. Aestate calida, sicca et sine vento, aer calidus a terra ascendens diffundi non potest, sed a pressione magna atmosphaerae telluris ad terram comprimitur, quo fit ut aer magis magisque calidus fiat. Aestus extremus in America Septentrionali anno 2021 etiam ab effectu domi thermalis causatur.
In extremo meridionali terrae, res non optimae sunt. Anno MMXVII, ingens glacies, A-68 notata, a glacie Larsen-C in Antarctica se abrupta est. Area eius ad quinque milia octingenta chiliometra quadrata pervenire potest, quae prope regionem Shanghai est.
Postquam glacies fracta est, in Oceano Australi fluitabat. Spatium quadringentorum chiliometrorum intra annum et dimidium pervagata est. Hoc tempore, glacies liquescere perrexit, usque ad centum quinquaginta duo miliarda tonnarum aquae dulcis liberans, quod aequivalet capacitati recondendi decem milium sescentorum lacuum occidentalium.
Ob calefactionem globalem, liquefactio polorum septentrionalium et meridionalium, qui in magnis aquae dulcis copiis includuntur, acceleratur, quod efficit ut aequora pergant crescere. Non solum hoc, sed calefactio aquae oceanicae etiam expansionem thermalem efficit, oceanum maiorem faciens. Scientiae aestimant aequora globalia nunc sedecim ad viginti unum centimetra altiora esse quam erant ante centum annos, et nunc crescere ratione 3.6 millimetrorum per annum. Dum aequora pergunt crescere, insulas et areas litorales humilis altitudinis erodere perget, superviventiam hominum ibi minans.
Actiones humanae non solum habitacula animalium plantarumque in natura directe invadunt vel etiam destruunt, sed etiam magnam quantitatem dioxidi carbonis, methani aliorumque gasorum calefacientium emittunt, quae temperaturam globalem augent, unde mutatio climatis et casus extremos probabilius evenire possunt.
Aestimatur circiter decem miliones specierum in Terra nunc vivere. Sed per saecula proxima, usque ad ducenta milia specierum exstinctae sunt. Investigationes ostendunt hodiernam ratem extinctionis specierum in Terra celeriorem esse quam mediam ratem in historia Terrae, et scientifici credunt sextam extinctionem magnam fortasse advenisse.
Per praeterita centena milia annorum in terra, decenae extinctionum specierum, magnae parvaeque, acciderunt, inter quas quinque extinctiones gravissimae, quae plurimae species e terra evanescere fecerunt. Causae praecedentium extinctionum specierum omnes a natura venerunt, et sexta causa hominum esse creditur. Humanitati agendum est si nolumus exstingui sicut olim 99% specierum Telluris exstinctarum.
Tempus publicationis: XII Aprilis MMXXII